Iniciou en 2008 unha profunda revisión da atención ao parto.
A intervención sanitaria redúcese ao mínimo: a muller toma decisións e elixe como parir.
O centro de Vilagarcía recibe pacientes de toda Galicia en busca dunha experiencia máis íntima e menos dirixida
El correo Gallego – Descarga o artigo
aqui
A muller non debe parir baixo dirección médica, invariablemente deitada bocarriba e empuxando cando lle din que empuxe. A vía venosa non sempre é necesaria, a dilatación pode ser suficiente sen incisiones (ou episiotomía), os pais poden axudar coas súas mans a que o neno naza ou ocuparse de cortar o cordón umbilical do recentemente nado. En abril de 2008 o hospital de O Salnés iniciou unha transformación de base que, seguindo as recomendacións do Ministerio de Sanidade, introduciu no sistema sanitario galego unha nova filosofía partidaria de devolver á muller a decisión sobre como han de nacer os seus fillos e liberar o momento do parto de todos os compoñentes médicos que poidan ser prescindibles. Desde entón, o número de partos atendidos polo centro de Vilagarcía aumentou lixeiramente -en 2008 foron 630 fronte aos 580 do ano anterior-, en parte pola chegada de parellas doutras áreas sanitarias en busca dun parto distinto. "Moitos veñen escapando de malas experiencias anteriores", di Elena Gómez, matrona no hospital de O Salnés, e as dúas salas de dilatación das que dispón o centro xa son escasas.
Recuperar a confianza
"perdemos a confianza na nosa capacidade para parir, para amamantar, para coidar..." e o parto veuse abordando como "unha bomba de reloxería, coma se todo puidese saír mal. Cando o certo é que a maior parte dos problemas veñen cando intervimos", sinala Paula Pita, a segunda matrona na quenda do xoves 21.
Na planta de maternidade, Pilar amamanta a Unai, que cumpriu o seu primeiro día. Naceu con catro quilos e medio, tras máis de doce horas de contraccións que Pilar viviu conscientemente. A experiencia -di- foi radicalmente distinta á do seu primeiro parto, fai seis anos: "Isto é distinto, é mellor". O primeiro foi un parto inducido, con gotero, episiotomía... Pasou máis rápido, a dor durou menos, pero "o despois é totalmente distinto". "Eu tíveno nada máis saír, sen cortar o cordón umbilical, pel con pel". A súa parella estivo alí, colaborando no traballo do parto, mentres Pilar preparaba o momento coa axuda de distintas alternativas de analxesia, como a pelota (sentada sobre ela, os movementos alivian a dor e facilitan a colocación do neno) ou a bañera de auga quente... Finalmente, pariu de poutelas, "vendo como saía coa carita cara arriba", e a ausencia de episiotomía facilitou o postparto.
No último ano -explica Yolanda García, supervisora de partos e do área materno-infantil- o hospital comarcal reforzou o seu persoal de matronas para completar quendas de dúas e aniquilou as rutinas de traballo do parto medicalizado: o xinecólogo e o pediatra non interfiren se non é necesario. Non acelerar o proceso e facilitar á muller e ao seu acompañante un espazo confortable que poidan vivir como propio, sen traslados forzosos entre dilatación e paritorio, son pezas importantes no novo esquema.
Case como en casa
Na semana 30 de embarazo o centro convoca ás parellas a unha reunión grupal, na que adquiren conciencia das decisións que poderán tomar sobre o seu parto. Un cuestionario facilita o deseño do plan de nacemento, un documento de preferencias que o equipo sanitario seguirá sempre que non xurdan complicaciones. Vestir roupa propia, parir sentada ou en crequenas ou pinzar personalmente o cordón umbilical son só algunhas das opcións. Nas salas de dilatación, as luces regúlanse, as lámpadas axudan a crear un ambiente confortable e as esencias naturais facilitan a relaxación. As parellas constrúen o seu propio ambiente.